LA NOSTALGIE DU TEMPS PERDU – 8.12.18 < 6.01.19 - LEUVEN

Nostalgie is van alle tijden. Het romantische verschijnsel kreeg pas z’n officiële naam in de 18de eeuw toen het werd beschouwd als een aandoening van de verbeelding. Die historische benadering is slechts het tipje van de sluier.

De tentoonstelling LA NOSTALGIE DU TEMPS PERDU toont werk van Rolina Nell, eric vande Pitte, Els Lesage en Ronald Ceuppens en verkent de grenzen van de verbeelding, op zoek naar een verbinding tussen het heden en wat ooit is geweest.

Van harte welkom van 8 december 2018 tot 6 januari 2019 in Leuven op donderdag, vrijdag en zaterdag van 11<18 uur

.

 

 

Het lijkt alsof ROLINA NELL de  vrouwen en meisjes uit hun omgeving knipt om ze dan verstild en bijna transparant op linnen weer te geven. De achtergrond roept een gevoel van verlatenheid op. Rolina Nell zoomt in op een houding of een beweging waardoor het hoofd net buiten het doek valt. Of we zien alleen een rug. Het is de pose die de onderliggende emotie weergeeft.

Zo ontstaat het beeld van een realiteit die vlucht in een nieuwe werkelijkheid. De dualiteit tussen identiteit en afwezigheid, is de onderstroom die ervoor zorgt dat de kijker nieuwsgierig wordt gemaakt en het beeld niet achteloos aan zich voorbij zal laten gaan. Het oeuvre van Rolina Nell baadt in een sfeer van melancholie en gevoeligheid die men ervaart door lang en intens te kijken naar beelden die langzaam of nooit hun geheim blootgeven.

 

 

 

 

 

De artistieke praktijk van ELS LESAGE is een zoektocht naar sporen en tekens die verwijzen naar een vroegere menselijke aanwezigheid. In verlaten kamers, maar ook in persoonlijk sferen verzamelt ze zwemen van wat ooit was. Zo vertrok ze bijvoorbeeld van sporen in het huis van haar grootmoeder. Ze fotografeerde er op ooghoogte van een kind en produceerde zo nieuwe herinneringen. De huid is in de beeldtenissen verdwenen. De persoon werd onherkenbaar.

 

 

 

 

 

 

 

 

Het werk van RONALD CEUPPENS (1970, Mechelen) zit besloten in zichzelf waardoor het ondoorgrondelijk lijkt. De essentie ligt in de onbereikbaarheid, de onoverbrugbare barrière die de tijd opwerpt voor wat geweest is. Die onbereikbaarheid leidt misschien tot nostalgie maar is steeds gerelateerd aan het heden en kijkt vanuit het ‘nu’ terug.

 

 

 

 

Het hele oeuvre van ERIC VANDE PITTE vloeit voort uit herinneringen aan zijn jeugd. Marcelle en Paul, de hoofdpersonen uit zijn leerboek Frans van vroeger, spelen de hoofdrol. Het herinneringsaspect vertaalt zich in het materiaalgebruik, de blauwe anilinepotloden van vroeger en het zachte zijdepapier. Tekeningen worden vaak voltooid door de tijd: vande Pitte begraaft sommige in de tuin, andere worden in zonlicht gebleekt. Of hij gebruikt fluoriserende of fosforescerende verf waardoor het werk als een nabeeld oplicht op het doek of netvlies en een bijna tastbare versie van de herinnering is.